Rewizjonizm zamieszek z 6 stycznia i implikacje polityczne

W rocznicę zamieszek z 6 stycznia, które niemal obaliły demokrację (szybciej niż teraz), szulerzy i szaleńcy u władzy wymyślili obłąkaną, zrewidowaną historię wydarzenia – tak „złą”, „patologiczną” i głęboko „stalinowską propagandę”, że w jakiś sposób wciągnęła nas jeszcze głębiej w lustro. Według niej „porządni patrioci” maszerowali do Kapitolu, Demokraci, którzy „mistrzowsko odwrócili rzeczywistość”, „zorganizowali prawdziwą rebelię”, a Trump „zatriumfował nad tyranią”. Góra znaczy dół. Orwell żyje. Kilka dni temu Robert Reich nazwał powstanie z 6 stycznia „najbardziej haniebnym dniem w historii Ameryki”. Następnie mądrze podniósł stawkę, aby powiązać tę zbrodnię z wszystkimi pozostałymi, w tym ze schwytaniem Maduro, argumentując, że wszystkie one opierają się na tej samej niepokojącej przesłance: „pysze wszechmocy”. Wielu połączyło te same skojarzenia, nazywając 6 stycznia wyraźnym „rozdrożem”, którego moralne implikacje – wyższość lojalności politycznej nad rządami prawa – zatruły wszystko, co nastąpiło później